برای عضویت در سایت نیاز به ثبت نام ندارید! کافیست در یکی از سرویسهای گوگل، فیسبوک یا یاهو عضو باشید و از گزینه ورود استفاده کنید. این روش در بسیاری از سایتهای بزرگ استفاده می‌گردد و شما را از بیادسپاری یک نام کاربری و رمز عبور دیگر بی‌نیاز می‌کند. این کار از طریق پروتکول امن OAUTH2 صورت می‌پذیرد. برای اطلاعات بیشتر، صفحه مربوطه در ویکی‌پدیا را بخوانید.

وقتی فوتبالی‌ها دست پیش می‌گیرند

چهارشنبه، ۲۵ مرداد ۱۳۹۱، ساعت ۱۰:۵۵ — بی‌باک‌نیوز

عملاً دست پیش گرفته‌اند که پس نیفتند!حال آنکه سال‌هاست پس‌افتاده‌اند اما رویمان را برگردانده‌ایم تا پس‌افتادنشان را نبینیم ولی این واقعیتی است که ماه هرگز پشت ابر نمی‌ماند.

تیم پرسپولیس و تیم استقلال

به نقل از جوان آنلاین عملکرد ورزشکاران ایرانی در المپیک، بیش از هر زمان دیگری ناکامی‌های فوتبال را به رخ کشید؛ناکامی‌ها و موفقیت‌های کسب نشده فوتبالی که بیشترین سهم را از بیت‌المال می‌برد و کمترین بازده را دارد.

اتفاقات این چند روز، از سویی خوشحال‌کننده و از سویی آزاردهنده است. این اتفاقات همچون تلنگری جدی باعث شده با دیدی متفاوت به برخی مسائل نگاه کنیم.

کمی به عقب برمی‌گردیم، به زمانی که اعلام شد پاداش طلایی‌های المپیک، ۲۰۰ سکه است. ۲۰۰سکه طلایی و برق این سکه‌های طلا خیلی زود کورمان کرد و آنقدر خوشحال و ذوق زده شدیم که فراموش کردیم تمام این ۲۰۰ سکه طلایی، چیزی حدود ۱۵۰ میلیون تومان یا کمی کمتر یا بیشتر است؛ رقمی که امروز در فوتبال دیگر معنایی ندارد و دیگر فوتبالیستی را نمی‌توان یافت که با این رقم پای امضای قرارداد برود، اما در نظر گرفتن این مبلغ برای طلایی‌های المپیک آنقدر خوشحالمان می‌کند که فراموش می‌کنیم حساب و کتاب کنیم که چرا برترین مدال‌آور المپیک ما باید از کمترین بازیکن فوتبال کمتر پاداش بگیرد، حال آنکه طلایی المپیک علاوه بر شاد کردن دل ملتی، برای ایران عزیزمان هم افتخارآفرینی کرده و پرچم ایران را بر فراز لندن به اهتزاز درآورده ولی فوتبالی‌ها هنوز برای گذشتن از مرزهای کشور و قرار گرفتن بین تیم‌های آسیایی هم مشکل دارند و یک پایشان می‌لنگد!

افتخارآفرینی‌های مردان و زنان المپیکی ایران در لندن، باعث شده امروز، کمی متفاوت‌تر به قضایا نگاه کنیم و پرده احساسات بی‌حد و مرزمان را کنار زده و کمی واقع‌بینانه‌تر به این دو مقوله نگاه کنیم و این نگاه متفاوت، شاید همان شرمندگی تبعیض‌های این چند ساله است که بین فوتبالی‌ها و غیرفوتبالی‌ها قائل شده‌ایم؛ تبعیض‌هایی که این روزها قلم‌هایمان را به حرکت درآورده تا اول خودمان و بعد هم این ستاره‌های پوشالی را به پای میز محاکمه بکشانیم که مگر چه کرده‌اید که اینگونه میلیاردمیلیارد از پول بیت‌المال و سهم بقیه را به جیب می‌زنید و به جای نتیجه، تنها زبانتان بر سرمان دراز است.
این انتقادهای بجا اما اصلاً به مزاج آقایانی که عادت کرده‌اند به شنیدن تعریف و تمجید‌های چاپلوسانه و تشویق‌های کورکورانه، خوش نیامده، به طوری که به سرعت واکنش نشان داده‌اند! در حالی که جای هیچ اعتراضی نیست!

علی کفاشیان، رئیس فدراسیون فوتبال که به عنوان یک دونده و یک غیرفوتبالی بهتر از هر کسی می‌داند این اعتراض‌ها به فوتبال به چه معناست و برای چه، امروز که برکرسی فدراسیون فوتبال تکیه زده، تمام عرق‌هایی که حین دویدن‌هایش ریخته و تمام تبعیض‌هایی را که در این راستا کشیده، به دست فراموشی سپرده و حال که دستی بر آتش دارد، برابر این اعتراض‌ها، قد علم کرده که اگر به رشته‌های گروهی هم به مانند رشته‌های انفرادی توجه می‌شد، آنها هم مدال‌آور می‌شدند.
حال آنکه کفاشیان به عنوان متولی امروز فوتبال، بهتر از هرکسی می‌داند بیشترین توجه و خرج به پای فوتبال می‌شود؛ فوتبالی که در قبال تمام هزینه‌هایی که برایش می‌شود، کمترین بازده را هم ندارد!
قلعه‌نویی سرمربی استقلال که تیمش میلیاردی بسته شده و ۲۰۰ سکه طلا شاید تنها نیمی از پاداشی باشد که قرار است امسال بابت بردهای تیمش به پای شاگردانش ریخته شود هم از این جو به راه افتاده شاکی است: «آنهایی که از نتایج ورزش ما در المپیک برای کوبیدن فوتبال استفاده می‌کنند، دلسوز کشور عزیزمان و ورزش ایران نیستند و دوست ندارند که ورزش ایران جایگاه واقعی خود را در سطح آسیا و جهان به‌دست آورد. آنها با مطرح کردن مغرضانه این مسائل کمر به نابودکردن فوتبالی بسته‌اند که میلیون‌ها جوان ایرانی به آن دلبستگی دارند. شما نگاه کنید تیم‌های پرسپولیس، استقلال، تراکتورسازی، سپاهان و صنعت نفت آبادان چه تعداد هواداران پرشور دارند و زمانی که این تیم‌ها بازی دارند چند هزار ساعت این هواداران را به خود مشغول می‌کنند. کدام بخش در کشور ما قادر به چنین سرویس‌دهی به مردم به ویژه جوانان است؟!»

قلعه‌نویی در شرایطی به این مسئله که فوتبال هزاران ساعت از وقت مردم، خصوصاً جوانان را پر می‌کند اشاره می‌کند که اکنون سال‌هاست این هزاران ساعت، با استرس و نگرانی همراه است و هرگز نتوانسته ساعت‌های پربار و همراه با شادی و لذت برای مردم باشد و فوتبال‌زدگی و ورزشگاه‌هایی که جمعیت آنها در مقایسه با قبل، گاه از نیم هم کمتر می‌شود، گواه همین ساعت‌هایی است که باید با شادی و لذت همراه می‌بود اما امروز، همه آن به بطالت است که می‌گذرد!

مهدوی‌کیا هم البته از این قافله عقب نمانده و به انتقادهایی که به فوتبال بابت ناکامی‌های آن می‌شود و مقایسه فوتبال با سایر رشته‌ها معترض است: « اگر این حرف‌ها درست باشد، انگلیسی‌ها هم به دلیل موفقیت دوچرخه‌سواران‌شان، باید فوتبال خود را تعطیل کنند! واقعاً گرفتن مدال‌های المپیک افتخار بزرگی برای ایران بود و به شخصه خود من همراه با خانواده‌ام تا پاسی از شب می‌نشستم و بازی‌ها را نگاه می‌کردیم اما اصلاً جالب نیست که هر اتفاقی که می‌افتد ورزش‌های دیگر را با فوتبال مقایسه می‌کنند.

در دنیا هم روال این است که بازیکنان فوتبال پول بیشتری می‌گیرند و این یک موضوع طبیعی است. در همین کشور خودمان اگر روزنامه‌ها هر روز از فوتبال چیزی ننویسند، فکر نمی‌کنم که کسی آنها را بخرد. اگر هر شب تلویزیون فوتبال نشان دهد مردم باز هم نگاه می‌کنند. در حالی که به نظر من اگر هر شب فینال دوی ۱۰۰ متر یا پرتاب چکش یا کشتی را از تلویزیون پخش کنند، بعد از دو، سه شب مردم خسته می‌شوند. ورزش، وزارتخانه دارد و وزیر و اگر قرار است سیاستگذاری انجام شود و در رشته‌های مدال‌آور سرمایه‌گذاری انجام گیرد، آنها باید این کار را انجام دهند. ما نباید برای اینکه در رشته‌های دیگر سرمایه‌گذاری نمی‌شود، مدام بر سر فوتبال بزنیم.»

رویانیان هم معتقد است که این انتقادها به فوتبال وارد نیست، بلکه به کسانی وارد است که طی همه این سال‌ها، فوتبال را برجسته کرده‌اند: « آنهایی که فوتبال را این روزها محاکمه می‌کنند باید شجاعانه خود را هم محاکمه کنند چراکه خودشان در برجسته کردن فوتبال نقش زیادی داشته‌اند. این روزها خیلی‌ها به واسطه درخشش قهرمانان ما در المپیک در حال انتقاد از فوتبال هستند. شکی نیست که انتقادات زیادی به فوتبال وارد است اما این روزها این سؤال مطرح است که چه کسانی فوتبال را به اینجا رسانده‌اند و چه کسانی فوتبال را در این سال‌ها برجسته کرده‌اند؟! وقتی سال‌ها عملکرد ستاره‌های فوتبال را جلوی دوربین می‌بریم و به آنها می‌پردازیم و کمترین توجه را به قهرمانان سایر رشته‌های ورزشی داریم، این سؤال مطرح می‌شود که بیشترین انتقاد متوجه چه کسانی است؟ در چنین شرایطی چرا توپ فوتبال را هنگام ناکامی‌های این رشته ورزشی و درخشش سایر رشته‌های ورزشی به زمین این مدیر و آن مربی فوتبال می‌اندازند و خود را کنار کشیده و در صف المپیکی‌ها قرار می‌دهند.

چرا تمام شبکه‌های تلویزیونی ساعت‌ها به فوتبال می‌پردازند؟ چرا برای سایر رشته‌های مدال‌آور برنامه‌های تخصصی پخش نمی‌شود؟ سهم شنا، تکواندو، دوومیدانی و سایر رشته‌های ورزشی در برنامه‌های تلویزیونی تا چه اندازه بوده است؟! این محصول (فوتبال) فرآیند چه اقداماتی است؟! چه کسی مسئول است و چه کسی باید پاسخگو باشد؟!»

خبرهای تصویری

بعدی قبلی

تمام حقوق برای سایت فوتبال . آی آر محفوظ است . هر گونه نقل مطلب و خبر از سایت با ذکر منبع مجاز است | 1391