برای عضویت در سایت نیاز به ثبت نام ندارید! کافیست در یکی از سرویسهای گوگل، فیسبوک یا یاهو عضو باشید و از گزینه ورود استفاده کنید. این روش در بسیاری از سایتهای بزرگ استفاده می‌گردد و شما را از بیادسپاری یک نام کاربری و رمز عبور دیگر بی‌نیاز می‌کند. این کار از طریق پروتکول امن OAUTH2 صورت می‌پذیرد. برای اطلاعات بیشتر، صفحه مربوطه در ویکی‌پدیا را بخوانید.

وقتی فوتبال توسری‌خور المپیک می‌شود

دوشنبه، ۲۳ مرداد ۱۳۹۱، ساعت ۱۰:۴۵ — جهان

در شرایطی کاروان ایران در المپیک ۲۰۱۲ لندن حاضر شد که همانند دوره‌های گذشته فوتبال ما هیچ جایگاهی در این المپیک نداشت، اما عملکرد موفقیت‌آمیز کاروان ایران پیکان انتقادات را به سمت فوتبال روانه کرده و این پرسش را مطرح کرده است که چرا باید جمع هدایای قهرمانان المپیکی ایران و نتیجه زحمت ۴ ساله آنها تنها چند صد میلیون بیشتر از مبلغ قرارداد یک‌سال بعضی از ستاره‌های میلیاردی فوتبال باشد؟

تیم تیم ملی ایران

به نقل از ایسنا،‌ برگزاری المپیک ۲۰۱۲ لندن و حضور موفقیت‌آمیز کاروان ایران در این رقابت‌ها باعث شد تا پس از مدت‌ها شور و اشتیاق خاصی در میان مردم ایران ایجاد شود. مردمی که لحظه به لحظه با این ورزشکاران همراه بودند و هنگام برگزاری مسابقه‌ها تلاش می‌کردند تا هر طور شده به رادیو و تلوزیون دسترسی پیدا کنند و پیگیر عملکرد ورزشکاران شوند. وقتی که بهداد سلیمی پولاد سرد را بالای سر می‌برد تا یکی از سه شعار اصلی المپیک، یعنی "قوی‌ترین" را به نام خود ثبت کند؛ پیر و جوان، مرد و زن با او یکد‌ل و یک‌صدا می‌شوند. زمانی که حمید سوریان به رو تشک می‌رود تا ناکامی‌‌اش در پکن را جبران کند و زحمات چند ساله محمد بنا را به بار بنشاند هموطنان زیادی پای رقابت او می‌نشستند و دست به آسمان بلند می‌کردند و از خدا می‌خواستند تا قدرت او بر حریفانش غالب شود و به مدال طلای المپیک دست پیدا کند.


این روزها در میان مردم اگر باشی اشتیاقشان را احساس می‌کنی. این حس غرور و وطن پرستی و افتخار است که حتی بر جو سکوهای استادیوم‌های فوتبال هم غلبه می‌کند و در جریان بازی لیگ برتر تماشاگران دو رقیب هنگام برگزاری مسابقه‌ای مانند کشتی به شعار واحد "ایران" می‌رسند.


در این میان فوتبال ما که حسرت المپیکی شدنش ۴۴ ساله شده از نیش و کنایه ‌ها در امان نمانده است. وقتی در میان همین مردمی که از افتخار آفرینی‌ها و رکورد شکنی‌های قهرمانانشان به خود می‌بالند حاضر می‌شوی افرادی مانند حسین عصاری را می‌بینی که با ماشین حساب تلفن همراهش پاداش مدال‌آروان را جمع می‌زند و با کمی مکث می‌گوید"جمع تمام این پاداش‌ها تنها چند صد میلیون بالاتر از قراداد بعضی از بازیکنان ایرانی است که از چپ و راست لقب کهکشانی نثار آنها می‌شود". دیگرانی را هم می بینی که با دیدن این موفقیت‌ها چنین سوالی را مطرح می‌کنند"وقتی با این روند می توان در آوردگاهی همچون المپیک پرچم ایران را بالا برد چرا باید برای فوتبالی میلیاردی هزینه شود که ادعایش گوش فلک را کر می‌کند اما در عمل نتوانسته حالی از این مردم عوض کند؟". یا وقتی که باب صحبت را با راننده تاکسی که دنبال نتیجه کشتی صادق گودرزی است باز می‌کنی، او می‌گوید: دیگر مانند گذشته از فوتبال لذت نمی‌برم و فوتبال ایران برایم کسل کننده شده است. می‌گوید که جز اعصاب خوردی و حرص بیهوده خوردن چیزی از این فوتبال و از تیم محبوبش عایدش نشده است.


علاوه بر این اظهار نظرهای اقشار مختلف جامعه، گه گاه مدال‌اوران المپیکی هم خواستار توجه بیشتر به ورزش‌های المپیکی هستند و در میان مصاحبه‌هایشان درخواست‌ها و انتقادهایی با این مضامین را می‌توان پیدا کرد.


*همان بهتر که برای این فوتبال هزینه میلیاردی شود


به گزارش ایسنا، کورش باقری سرمربی‌گری تیم وزنه‌برداری ایران در المپیک لندن را بر عهده داشت. تیمی که در موفقیت‌های کاروان ایران سهم زیادی دارد. به عنوان فردی که میان‌گود است و به نوعی این مسائل را لمس کرده انتخاب خوبی است تا نظراتش را جویا شویم. باقری از توجه به وزنه‌برداری رضایت چندانی ندارد و از طرفی با خرج پول‌های میلیاردی در فوتبال هم مخالف نیست و می‌گوید با توجه به رفتار‌هایی که پس از بازگشت از المپیک دیده بهتر است برای فوتبال هزینه میلیاردی شود. " اعتقاد دارم هرچه برای فوتبال هزینه شود کم است. خیلی بیشتر از اینها باید برای این رشته هزینه شود. با توجه به این رفتارهایی که دیدیم باید به فوتبال پرداخته شود؛ چرا که مردم آن را دوست دارند و حقشان است که به علاقه‌شان توجه شود.


این پول‌هایی که در ورزش خرج می‌شود از بیت‌المال است. پس خود مردم به اینکه پولشان برای فوتبالیست‌هایی که بعضی از آنها در سطح درجه ۵ آسیا هستند خرج شود راضی‌تر هستند تا این‌که به قهرمان المپیک داده شود


مگر همین مردم نیستند که برای دیدن بازی‌های فوتبال در ورزشگاه‌ها حاضر می‌شوند و در نظرسنجی ۳ میلیونی برنامه ۹۰ رای می‌دهند؟ اینها نشان می‌دهد که مردم فوتبال را دوست دارند. نتایج فوتبال ما ضعیف بوده ولی باز هم فکر می‌کنم این‌که به فوتبال بها داده شود طبیعی است؛ چرا که مردم به این رشته علاقه دارند. المپیک دیگر تمام شده است. مگر چقدر این نتیجه‌های المپیک برای مردم جذابیت دارد؟ بعد از گذشت چند مدت خود شما به عنوان خبرنگار تا چه اندازه به این مساله خواهید پرداخت؟ کسانی که روی علاقه‌ی مردم تاثیرگذار هستند شما خبرنگاران هستید. این‌که نگاه مردم به فوتبال معطوف شده است در طول ۱۰-۱۵ سال ایجاد شده و مردم به این رشته علاقه‌مند شده‌اند و نمی‌توان با آن مقابله کرد.


کوروش باقری در ادامه بیان می‌کند: این پول‌هایی که در ورزش خرج می‌شود از بیت‌المال است. پس خود مردم به اینکه پولشان برای فوتبالیست‌هایی که بعضی از آنها در سطح درجه ۵ آسیا هستند خرج شود راضی‌تر هستند تا این‌که به قهرمان المپیک داده شود. این مساله طبیعی است و رفتار مردم هم نشان می‌دهد که کار درستی انجام می‌شود. باید این پول‌ها برای فوتبال هزینه شود؛ چرا که در جهت علاقه‌مندی مردم است. طرفداران وزنه‌برداری نسبت به طرفداران دوآتشه فوتبال کمتر هستند و طبیعی است که اگر کسی در این رشته به قهرمانی المپیک برسد، کمتر به او توجه می‌شود.


سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری ایران معتقد است که پس از بازگشت این تیم از المپیک با توجه به جایگاه این تیم به آن پرداخته نشد: رفتار مسوولان و رسانه‌ها در حد کاری که انجام شد نبود و از این مساله ناراضی هم نیستیم. به هر حال هرکدام در این رشته‌ها کار خود را انجام می‌دهیم و هدفمان دستیابی به موفقیت است. وزنه‌برداری نسبت به فوتبال طرفداران کمتری دارد ولی همین که این افراد علاقه‌مند به وزنه‌برداری خوشحال باشند ما راضی هستیم. من معتقدم که حتی کف پرداختی‌های فوتبال باید به یک میلیارد برسد.


باقری می‌گوید: حتما دلیل دارد که به فوتبال بیشتر بها می‌دهند. به نظر من اگر کسی می‌خواهد برای کسب مدال به ورزش رو بیاورد می‌تواند در رشته‌ای مانند وزنه‌برداری کار کند اما اگر هدفش پول باشد بهتر است که به فوتبال بپردازد؛ زیرا در رشته‌های دیگر پول چندانی وجود ندارد. وقتی ورزشکاری در رشته‌ای مانند وزنه‌برداری فعالیت کند از نظر مالی تامین نمی‌شود. در کشور ما رشته‌های گروهی مانند فوتبال و والیبال طرفداران بیشتری دارند.


کوروش باقری خطاب به مسوولان می گوید: اگر مسوولان واقعا مدال المپیک را دوست دارند و این مدال برای آنها باارزش است باید بیشتر سرمایه‌گذاری کنند. اگر به دنبال تبلیغات و علاقه مردم هستند روی فوتبال باید هزینه کنند. پس از بازگشت به ایران وقتی پرسیدند که چه انتظاری داری؟ گفتم که چند تیمی که می‌توانند از نظر مالی کمک کنند به لیگ وزنه‌برداری اضافه شوند. اما وقتی این کار در رشته ما انجام نمی‌شود نمی‌توانیم روی فوتبال فشار بیاوریم. فوتبالیست چه گناهی کرده است که تمام پیکان‌ها باید به سمت او باشد؟ یک مدیر باشگاه دوست دارد که به فوتبالیست چنین رقم‌هایی را پرداخت کند. وقتی یک مدیرعامل حاضر است که به هر قیمتی شده یک بازیکن را جذب کند و یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان به او پرداخت کند حتما به این نتیجه رسیده است که این کار ارزش دارد. فوتبال با این هزینه‌ها افتخاری هم کسب نکرده است اما همین که مردم را مشغول می‌کند کافی است.


سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری تنها کسی نیست که از این گونه کم‌توجهی‌ها ناراضی است. سایر رشته‌ها نیز از این تبعیض مستثنی نیستند. ورزش ایران خانواده‌ای است که پدر آن بین فرزندانش فرق می‌گذارد، خیلی هم فرق می‌گذارد.


*فوتبال در تمام دنیا حرف اول را می‌زند


اما آن طرف گود، در زمین فوتبالی‌ها هم اظهار نظرهایی درباره این موضوع وجود دارد. میرشاد ماجدی، خود سرپرست تیمی است که به واسطه داشتن ستاره‌های میلیاردی‌اش لقب کهکشانی و سوپر کهکشانی را یدک می‌کشد. سرپرست تیم فوتبال استقلال می‌گوید:‌ فوتبال ورزشی همه گیر است. به غیر از آمریکا که روی بعضی از رشته‌های انفرادی مانند تنیس ، گلف و شنا به خاطر اسپانسرهایی که دارند سرمایه‌گذاری می‌کنند؛ در تمام دنیا فوتبال حرف اول و آخر را می‌زند. اگر بخواهیم به سایر رشته‌ها کمک کنیم نباید بگوییم که دیگر به فوتبال کمک نکنیم. به فوتبال پول بدهیم، اما برای سایر رشته‌ها هم هزینه کنیم.


این که بخواهیم برای پیشرفت رشته‌های دیگر کمک فوتبال را حذف کنیم صحیح نیست


وی این گونه ادامه می‌دهد: اگر رقابت‌های المپیک نباشد چند نفر برای دیدن رقابت‌های بوکس و تکواندو به ورزشگاه‌ها می‌روند؟ در حالی‌که همیشه از رقابت‌های فوتبال استقبال می‌شود. من معتقدم باید به رشته‌های غیرفوتبال نسبت به گذشته بیشتر رسیدگی شود، اما این که بخواهیم برای پیشرفت رشته‌های دیگر کمک فوتبال را حذف کنیم صحیح نیست. به عنوان مثال در رشته فوتسال به یک‌باره مبالغی که پرداخت می‌شد را قطع کردند. این اتفاق به سود فوتسال نیست و نتیجه‌اش را در جام جهانی ۲۰۱۲ تایلند خواهیم دید.


*** بی شک این که بخواهیم بگوییم با توجه به نتایج رشته‌های انفرادی در المپیک و افت فوتبال ایران، دیگر نباید به فوتبال توجه کنیم و باید تمام تمرکز و هزینه‌ها را روی رشته‌های دیگر بگذاریم نظری است که تنها به خاطر قرار گرفتن در فضای موفقیت‌های المپیک بیان می‌شود. اما به واقع نمی‌شود از ورزشی که در تمام دنیا طرفداران زیادی دارد و می‌توان از آن بهره‌های زیادی برد به یک‌باره روی گرداند. ولی مشکل اینجاست که فوتبال ایران به اندازه هزینه‌ای که در آن می‌شود، خروجی ندارد. هزینه گزافی که از بیرون فوتبال وارد آن می‌شود. در فوتبال سطح اول دنیا هزینه‌هایی به مراتب بیش از فوتبال ایران انجام می‌شود اما این هزینه‌ها به صورت اصولی است و در نهایت منجر به سود‌آوری هم می‌شود. چرا که منابع در‌آمد فوتبال مشخص است و اگر از این راه وارد شویم به راحتی می توان فوتبال را به مرحله‌ای رساند که از درون خود هزینه‌هایش را تامین کند تا دیگر محتاج به جیب دولت نباشد و این زخم زبان‌ها را هم نشنود.


بالا بودن دستمزد‌ها و صرف هزینه‌ی زیاد در فوتبال به خودی خود ایرادی ندارد. ایرادی ندارد اگر مسی با یک شرکت تجاری قرارداد می‌بندد و چند صد میلیون یورو به جیب می‌زند، اما آیا لیونل مسی با پول ورزش دولتی پردرآمد‌ترین بازیکن فوتبال جهان شده است؟


فوتبال ورزشی پرطرفدار است. در این موضوع نه تردیدی وجود دارد و نه ایرادی به آن وارد است. اما از این پرطرفدار بودن چه سودی عاید شده است. از چند میلیون نفری که در طول برگزاری لیگ به تماشای بازی تیم محبوب‌شان می‌روند چه درآمدزایی صورت گرفته است. آیا تیم‌های فوتبالی که برای خرید بازیکنان میلیاردی دائما دست به دامان دولت هستند و از بی‌پولی گله می‌کنند نمی‌توانند به لطف طرفداران میلیونی خود اگر سودآوری ندارند،‌ حداقل هزینه‌های خودشان را تامین کنند؟


حق پخش تلویزیونی، اسپانسرشیپ، بلیت فروشی و سایر فعالیت‌های بازرگانی. منابعی که باید راه‌کارهای درست استفاده از آن را به کار بگیریم تا در‌‌آمد آن خرج فوتبال شود. اگر در فوتبالمان به دنبال راه‌کارهای استفاده کامل از این منابع در‌آمدی باشیم دیگر نه پول بیت‌المالی بیهوده خرج می‌شود و نه فوتبال هدف پیکان انتقادها و زخم زبان‌ها. آن وقت شاید بتوان از کنار همین فوتبال درآمدزایی را به جایی رساند که یک باشگاه بتواند به کمک آن علاوه بر فوتبال در سایر رشته‌ها نیز تیمداری کند.

خبرهای تصویری

بعدی قبلی

تمام حقوق برای سایت فوتبال . آی آر محفوظ است . هر گونه نقل مطلب و خبر از سایت با ذکر منبع مجاز است | 1391