برای عضویت در سایت نیاز به ثبت نام ندارید! کافیست در یکی از سرویسهای گوگل، فیسبوک یا یاهو عضو باشید و از گزینه ورود استفاده کنید. این روش در بسیاری از سایتهای بزرگ استفاده می‌گردد و شما را از بیادسپاری یک نام کاربری و رمز عبور دیگر بی‌نیاز می‌کند. این کار از طریق پروتکول امن OAUTH2 صورت می‌پذیرد. برای اطلاعات بیشتر، صفحه مربوطه در ویکی‌پدیا را بخوانید.

حتماً باید پیراهن سیاه بر تن کرد

یکشنبه، ۵ شهریور ۱۳۹۱، ساعت ۱۱:۰۹ — جوان‌آنلاین

این خوش‌شانسی است که هیچ وقت هیچ یک از آن سنگ‌هایی که از روی سکوها با شتاب و قدرت به وسط مستطیل سبز پرتاب می‌شود، روی مخچه و گیجگاه یکی از آن بازیکنان یا داوران نمی‌نشیند.

باید این اتفاق را یک موهبت الهی دانست که تا امروز بعد از این همه ناهنجاری‌های بالفطره که به نوعی هم غیرقابل درمان جلوه کرده است، زمین ورزشگاه‌های آزادی و حافظیه و یادگار تبریز و فولادشهر و. . . تا امروز کشته نداده است. همین که تا همین امروز، یکی از بازیکنان ما یا داوران این فوتبال، برای همیشه به خاطر اینگونه رفتارهای یک هوادار برای تمام عمرش ویلچرنشین نشده هم باید خدا را سپاس گفت. این واقعیت فرهنگی فوتبال ماست؛ واقعیتی که از دل همین جامعه برمی‌خیزد و اگر امیدوار باشیم که می‌توان روزی روزگاری با دل بستن به شعارهایی که هر روز از صدا و سیما پخش می‌شود یا آن پیشوند «فرهنگی» که به باشگاه‌های خود الصاق کرده‌اند این فرهنگ بیمار را درمان کرد، راهی بیهوده رفته‌ایم.

این فرهنگ، این سنگ‌پرانی‌ها، این قصد جان یک انسان را کردن و این آلوده شدن تصاویر تلویزیونی به ناهنجاری‌های یک مشت تماشاگر، فقط و فقط عاقبتی را به همراه خواهد داشت که باید شدیداً از آن ترسید. باید روزی را دید که تماشاگری سنگی را به سوی زمین پرت می‌کند و همان سنگ بر سر یک بازیکن می‌نشیند و فوتبال ایران را عزادار می‌کند و پیراهنی سیاه را برتن تاریخ فوتبال ایران می‌نشاند.

می‌توان منطقی فکر کرد و به جای نمایش دادن و به زبان راندن شعارهای همیشگی، تلاش‌های کوتاه و بی‌اثر و مقطعی برای جلوگیری از ناهنجاری‌های اجتماعی، فکری به حال سلامت بازیکنانی کرد که انگار بعضی از هواداران آنها را با سیبل شیطان اشتباه می‌گیرند! می‌توان به راهکارهای کوتاه‌مدت و البته مؤثرتر روی آورد و پیرو همان سبکی شد که سال‌ها قبل وقتی فرانسوی‌ها نتوانستند تماشاگران‌شان را مثل انگلیسی‌ها برای نشستن در یک قدمی زمین توجیه کنند، به آن چنگ زدند.

سال‌ها پیش فرانسه وقتی میزبانی جام جهانی را هم برای خود می‌دید، دور تا دور سکوهای ورزشگاه را با فنس‌های آهنین پوشاند. توجیه رئیس وقت فدراسیون فوتبال فرانسه هم جالب بود:«تا زمانی که آن تماشاگری که پشت فنس نشسته نفهمد که زمین جای پرتاب اشیا نیست، حتی یک سانتیمتر از فنس‌ها را برنمی‌داریم...»

امروز سلامت یک انسان، هرچه باشد مهم‌تر از نمایش فرهنگ تماشاگرانی است که خود را البته در عمل چندان فرهنگمدار و پایبند به اصول اولیه اجتماعی نشان نمی‌دهند. شاید ایجاد یک فنس بین تماشاگران و بازیکنان بهترین راهکار باشد برای جلوگیری از به خطر افتادن سلامت یک انسان. فقط یک بار تجسم کنید که اگر روزی یکی از همین سنگ‌ها روی سر بازیکنی در بازی بین‌المللی بیفتد، چه عقوبتی در انتظار فوتبال ایران خواهد بود.

خبرهای تصویری

بعدی قبلی

تمام حقوق برای سایت فوتبال . آی آر محفوظ است . هر گونه نقل مطلب و خبر از سایت با ذکر منبع مجاز است | 1391