برای عضویت در سایت نیاز به ثبت نام ندارید! کافیست در یکی از سرویسهای گوگل، فیسبوک یا یاهو عضو باشید و از گزینه ورود استفاده کنید. این روش در بسیاری از سایتهای بزرگ استفاده می‌گردد و شما را از بیادسپاری یک نام کاربری و رمز عبور دیگر بی‌نیاز می‌کند. این کار از طریق پروتکول امن OAUTH2 صورت می‌پذیرد. برای اطلاعات بیشتر، صفحه مربوطه در ویکی‌پدیا را بخوانید.

وقتی ظرفیت باختن هم نداریم

جمعه، ۲۳ فروردین ۱۳۹۲، ساعت ۱۵:۴۰ — گل

- نتیجه شش رویارویی میان نمایندگان ایران و عربستان در لیگ قهرمانان به این شکل ثبت شد: عربستان ۵ - ایران ۱

می‌دانید فاجعه‌آمیزترش چیست؟ این‌که تیم ملی عربستان حتی موفق نشده به جمع ۱۰ تیم برتر آسیا برای بازی‌های مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ برسد! و یقین بدانید قهرمان لیگ قهرمانان هم عربستانی نخواهد بود. دوره‌ی موفقیت تیم‌هایی که همه چیزشان متکی به یکی دو ستاره‌ی حتی بسیار بزرگ است گذشته ولی متاسفانه ما روی فنی که خودمان زدیم، روی پل رفته‌ایم و کم مانده که ضربه هم بشویم. نه یک ضربه‌ی فنی که یک ضربه‌ی فرهنگی.

هرچقدر هم که باخت استقلال در آزادی علت فنی داشته باشد (که داشت) مهم نیست. می‌شود به سادگی و با یک آنالیز کوچک دریافت اوت دستی اگر چاره‌ساز بود که... بدبختی آنجاست که می‌خواهیم گره‌ها را احساسی باز کنیم. بهره بردن از امتیاز میزبانی را گذاشته‌ایم کنار تا از آنجا سانتر کنیم. کنار همان جایی است که عقل و منطق‌مان را نیز می‌توانیم همان حوالی بیابیم
فرهنگ در فوتبال ما گم شده است. در میان مربیان، بازیکنان و هواداران به خصوص. این‌که به بازیکنان فرصت دهیم اشتباهات‌شان را جبران کنند. اینکه بازیکن جنبه‌ی نیمکت‌نشینی را داشته باشد تا تیم در کوران مسابقات با کمبود یار مواجه نشود. و سهم او که در این روزها از همه بیشتر است و گویی اصلاً نیست! هوادار. این عنصر بی‌جایگزین و بااهمیت.

ذاتش از اسمش می‌آید: افرادی مشخص که هوایت را دارند. افرادی مشخص که هوایت را دارند. افرادی مشخص... سه بار گفتن هم فایده ای ندارد وقتی با سه هزار بار گفتن هم این موضوع حل نشده که عاشق! هوایم را داشته باش.

این‌که در عرصه سیاست چه می‌گذرد و خصومت ما با بعضی سر چیست به زمین فوتبال هیچ ارتباطی ندارد. در فوتبال باید جواب هر فرد و یا هر اظهار نظری را درون زمین داد. سرافکندگی امروزمان با برد تیم‌های وطنی به سربلندی تبدیل می‌شد اگر انتقام این شکست‌ها را درون زمین بگیریم اما امان از شکست همه‌جانبه. حوصله‌ی آنالیز فنی را نداریم و حالا باید بنشینیم جواب اتفاقات حاشیه‌ای را هم بدهیم. این دیگر نوبر است. نمک به زخم پاشیدن است.

چه توجیهی دارد آن تماشاگر، در حالی که یک نیمه‌ی دست‌نخورده باقی است جریان بازی را آنچنان می‌کُشد که تا پایان نود دقیقه، دیگر هیچ عاید تیم مورد علاقه‌اش نمی‌شود. (مگر در دربی‌های صفر- صفر چه خیری از این کار عبث دیده بودیم.) بازی جذاب و به خصوص تیم بازنده نیاز به سرعت دادن به بازی دارد. تیم بازنده نیاز به سرعت دادن به بازی دارد. تیم بازنده نیاز به سرعت دادن به بازی دارد. تماشاگر امروز جزئی از تیم است و شکست تیم، شکست او نیز هست. اگر شک دارید همین الآن از طرفداران سه نماینده کشورمان این را بپرسید تا بدانید واقعاً این‌گونه است یا خیر.

نفرت ما به چه کارمان می‌آید که با الفاظی خنده‌دار بخواهیم به اصطلاح به حریف خارجی‌مان توهین کنیم. اینکه سیاستمداران کشوری چه سیاستی را پیش گرفته‌اند چه ارتباطی با فوتبالیست‌شان دارد که ما به همین بهانه از او نفرت و کینه به دل بگیریم و بخواهیم تلافی‌اش را سرش در بیاوریم. چقدر سطحی‌نگری؟ تا کی؟ همین‌هاست که باعث شده تیم‌های آسیایی به جای وحشت از جوّ استادیوم‌های ۶۰، ۷۰ هزار نفری‌مان از آن بهره ببرند. مصیبت یعنی همین که اُبهت‌مان پایمال شده.

بیایید باور کنیم اگر پیشرفتی در فوتبال این کشورها اتفاق افتاده فقط ذهنی است. آنها نقاط ضعف خودشان را پیدا کرده‌اند و مال ما را بیشتر. گل‌هایی که در هفته چهارم لیگ قهرمانان آسیا دریافت کرده‌ایم را مرور کنید. یا روی ضدحمله خورده‌ایم یا اشتباه فردی. روی ضدحملات فقط کافی بود ۴ خطا در میانه‌ی میدان انجام می‌شد که نهایت جریمه‌اش کارت زرد بود تا از خوردن گل‌ها جلوگیری شود و به همین سادگی و تنها با حفظ آرامش و تمرکز می‌توان مانع بروز اشتباه فردی شد.

هر دو گلی که استقلال از الهلال (چه در خانه و چه بیرون از آن) دریافت کرد را به یاد بیاورید. منطقه گل خوردن آبی‌ها در هر دو بازی رفت و برگشت یکی است، عمق و سمت چپ آبی‌ها. گل‌های ۶ امتیازی الشباب برابر تراکتور... شبیه به هم نبودند؟ سپاهان که انگار با «کپی پیست» گل خورد! ساده‌انگارانه است که بگوئیم دوست نداریم به همسایگان عربی ببازیم. حالا که فوتبال گسترده‌تر از آن است که جلویش را گرفت کلیشه‌ای‌تر از این جمله نیست که: یک سر فوتبال (بخوانید ورزش) برد است و سر دیگر آن باخت. بهتر است با هر شکست ظرفیت شخصی‌مان را بالا ببریم و بگوئیم دیگر به این سادگی نمی‌بازیم. یا تلافی می‌کنیم. (همین چند وقت پیش بود که بارسلونا با هضم این مسائل، میلان پرافتخار و بزرگ را چهارتایی کرد.)

ذهن‌ها را آزاد کنید. واقعاً وقت حیا کردن و رها کردن فرا رسیده است! بگذارید از فوتبال چون فوتبال است لذت ببریم.

خبرهای تصویری

بعدی قبلی

تمام حقوق برای سایت فوتبال . آی آر محفوظ است . هر گونه نقل مطلب و خبر از سایت با ذکر منبع مجاز است | 1391