برای عضویت در سایت نیاز به ثبت نام ندارید! کافیست در یکی از سرویسهای گوگل، فیسبوک یا یاهو عضو باشید و از گزینه ورود استفاده کنید. این روش در بسیاری از سایتهای بزرگ استفاده می‌گردد و شما را از بیادسپاری یک نام کاربری و رمز عبور دیگر بی‌نیاز می‌کند. این کار از طریق پروتکول امن OAUTH2 صورت می‌پذیرد. برای اطلاعات بیشتر، صفحه مربوطه در ویکی‌پدیا را بخوانید.

با الگیلانو آشنا شوید: اینجا با فوتبال زندگی می کنند!

چهارشنبه، ۹ مرداد ۱۳۹۲، ساعت ۰۳:۳۱ — گل

یکبار دیگر استارت الگیلانو برای شمالی‌ها خورده، تا آنها ترجیح بدهند بجای دیدن هر بازی دیگر لیگ تمام تمرکزشان در حول و حوش این بازی بچرخد.

تیم ملوان و تیم داماش گیلان

تا یک دربی را که بر خلاف دربی تهران نتیجه اش فقط مساوی نباشد را ببینند. اینجا فرق ندارد که فاصله دو شهر ۳۰ کیلومتر باشد یا اینکه همکار یا دوست صمیمی تان رشتی یا انزلیچی باشد وقتی حرف این دو تیم وسط می آید گویی دیوار چین را بین دو نفر کشیده اید و تمام علایق مرز بندی می شود و آنگاه می توانید از یک کری داغ فوتبالی لذت ببرید.
در روزهای عادی، فرق درگفتن کلمه داداش در گویش محلی است که از روی آن می توانید بفهمید که کسی انزلیچی یا رشتی است اما آنها یک نقطه مشترک دارند و آن اینکه هر دو گیلک هستند. بیاید وارد جزئیات شویم تا کمی عمق پیوندهای دو شهر مشخص شود. به وفور می توانید افرادی را پیدا کنید که همسرشان رشتی یا انزلیچی هستند و یکی از بحث های داغ درون خانوادگی در این روزها بحث جذاب و داغ ملوان و داماش است. یکی از بازیکنان فصل پیش ملوان همسرش اهل رشت بود و خودش در رشت زندگی میکرد یا اینکه یکی از بازیکنان کنونی داماش همسرش اصالتا انزلیچی است. زمین تمرینی پادگان حسن رود که ملوان در آن تمرین می‌کند مملو از سربازان رشتی و انزلیچی است و حال آنکه آنها شاید تنبیهات و تشویق های زیادی را با هم تجربه کرده باشند و حتی دوست صمیمی باشند. اوج این هیجانات و کری های سربازان در تمرین چند روز پیش ملوان و تشویق داماش آن هم در تمرین ملوان بود. شاید در کمتر جایی دیده شود که در تمرین تیمی تماشاگران تیم رقیب را تشویق کنند.
بازی کردن در تیم حریف همانند همه جای دنیا ننگ محسوب می شود اما اگر به تیم حریف رفتید آنگاه است که روی خوشی در شهر خودتان نخواهید دید و دیگر همانند گذشته آن صمیمیت و گرمای را حتی با قوم و خویشانتان انتظار نداشته باشید. شاید تجربیات علی نظر محمدی که مربی کنونی داماش و بازیکن سابق این تیم بود و حتی مدت زیادی بازیکن ملوان و چند سال کاپیتان ملوان بود خیلی جالب باشد. اصلا چرا به روزهای دور برویم! یکی از یاغی ترین بازیکنان ایران به طور حتم پژمان نوری است. سابقه بازی او در پرسپولیس، استقلال، ملوان و داماش گواه خیلی چیزها و شاید در نوع خود یک شاهکار باشد. پژمان نوری پس از بازگشت دوباره به ملوان شاید به نوعی برای از بین بردن آن نگاه های سرد و یخی بود که در برنامه نود گفت بزرگترین اشتباه زندگی اش بازی کردن در داماش بوده و شاید جز این کار هیچ راهکار دیگری نداشت.
برد و باخت برای تیم‌ها یک فاجعه محسوب شده و مربی باید خوش شانس باشد که بعد از باخت در دربی باز هم بر روی نیمکت بنشیند. فصل گذشته احمدزاده فقط یک برد را در نیم فصل اول کسب کرد و حتی تیمش در جدول پایین تر از داماش قرار گرفت اما به طور حتم تنها چیزی که باعث شد او تا پایان فصل بر نیمکت ملوان تکیه بزند برد در الگیلانو بود که نشستن او بر روی نیمکت را تضمین کرد و در سوی دیگر درخشان از عواقب همین باخت بود که هواداران در برابر خود دید و از تیم کنار گذاشته شد.
واژه فوتبال جزیی از زندگی است، در این بازی معنا پیدا می‌کند و شاید گه گاهی همین از کوره در رفتن های نا به جا باشد که وقتی دوز تعصب بالا برود عاقبتش شکسته شدن شیشه اتوبوس و کارهای ناشایستی می شود که فقط ممکن است در همان زمان بازی از کسی سر بزند. هر دو تیم می دانند که از ریشه و هر دو گیلک هستند اما این فوتبال و توپ گردش آنچنان برایشان داغ و جذاب می شود که رگ گردن شان ورم می‌کند و همانند آتش سرخ می شود اما نباید فراموش کرد که این فقط یک بازی فوتبال است و فردا بازی باید دوباره چشم در چشم دوستان دوخت. الگیلانو را فقط باید به یک چیز معنی کرد و معنی جز اینکه اینجا مردم با فوتبال زندگی می کنند.

خبرهای تصویری

بعدی قبلی

تمام حقوق برای سایت فوتبال . آی آر محفوظ است . هر گونه نقل مطلب و خبر از سایت با ذکر منبع مجاز است | 1391