برای عضویت در سایت نیاز به ثبت نام ندارید! کافیست در یکی از سرویسهای گوگل، فیسبوک یا یاهو عضو باشید و از گزینه ورود استفاده کنید. این روش در بسیاری از سایتهای بزرگ استفاده می‌گردد و شما را از بیادسپاری یک نام کاربری و رمز عبور دیگر بی‌نیاز می‌کند. این کار از طریق پروتکول امن OAUTH2 صورت می‌پذیرد. برای اطلاعات بیشتر، صفحه مربوطه در ویکی‌پدیا را بخوانید.

روزهای لذت‌بخش برای شماره یک تازه فوتبال ایران؛ داداش دانیال!

سه‌شنبه، ۲۳ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۱۳:۴۱ — گل

نکته جالب درباره داوری، داداش گفتن‌های او است. اولین چیزی که از زبان فارسی یاد گرفته سلام است و بعد از آن گفتن کلمه داداش

حدود یک سال پیش بود که گفتند یک دروازه‌بان ایرانی در آلمان بازی می‌کند و به قول معروف ترکانده. گفتند نامش دانیال داوری است و نام تیمش هم آینتراخت برانشوایگ در لیگ دو آلمان یا همان اوبرلیگا. بحث حضور او در تیم ملی ایران، خیلی زودتر از حد تصور داغ شد.
او که با برانشوایگ در لیگ دو آلمان فوق‌العاده بازی می‌کرد کاندیدای حضور در تیم ملی شد. چشمان کارلوس کروش او را دید و فدراسیون از سرمربی ماموریت گرفت تا هر طور شده پای این دروازه‌بان را به تیم ملی باز کند.
داوری در برانشوایگ روزهای فوق‌العاده‌ای را سپری می‌کرد که به گوشش رسید تیم ملی ایران پیشنهادی برای او فرستاده. او که از پدری ایرانی و مادری لهستانی متولد شده بود به این پیشنهاد چراغ سبز نشان داد. پیشنهادی که او را به دروازه تیم ملی ایران می‌رساند.
داوری که فارسی بلد نبود و نمی‌توانست حتی ساده‌ترین حرف‌ها را به زبان بیاورد با اصرار پدرش تصمیم نهایی خود را گرفت. بازی در تیم ملی ایران، هدف داوری عنوان شد تا او با تمرکز کامل و اتخاذ تصمیمی منطقی، به حضوری موفق درون دروازه برانشوایگ ادامه دهد. اردوی کویت و بازی مقابل این تیم در دور مقدماتی جام ملتهای آسیا، اولین اردویی بود که داوری همراه تیم ملی ایران سپری‌اش کرد. هر چند داوری بازی نکرد اما همراه سایر بازیکنان بود و با آنها کمی هماهنگ‌تر شد.
این بار و برای بازی مقابل تایلند اما داوری برای اولین بار به ایران آمد. آن هم بعد از چندین سال دوری. او خیلی زود مورد توجه بازیکنان قرار گرفت. همه در اولین تمرین داوری به او خوشامد گفتند و البته در صحبتهای خودمانی، درباره او نظراتشان را گفتند.
داوری از همان روز اول سعی کرد ارتباط مناسبی با بازیکنان تیم ملی برقرار کند. به قول خودش، واکنش بازیکنان به حضورش فوق‌العاده بود و همگی او را به خوبی پذیرفتند.
داوری همراه سایر بازیکنان تمرینات را آغاز کرد و البته بیشتر از بقیه، با گلرها اخت شد. با حامد لک و رحمان احمدی. شوخی با آنها فقط در دستور کار داوری قرار گرفت اما این دروازه‌بان، با بقیه همچنان سرسنگین بود و جدی.
حتی شرط بندی بر سر پنالتی با حامد لک نشان می‌دهد او به خوبی با هم پستی‌هایش در تیم ملی ارتباط برقرار کرده و آنها هم او را پذیرفته‌اند. مشکل داوری اما برای گرفتن ارتباط، فارسی بلد نبودنش است. او کج دار و مریز و انگلیسی با بازیکنان صحبت می‌کند و البته ایما و اشاره هم یکی از راهکارهایش برای گفت‌وگو و پیش بردن کارهایش است.
اما داوری در اردوی تیم ملی چه غذایی می‌خورد؟ او عاشق کته ماست است. جز این غذا، قورمه سبزی هم می‌خورد اما اگر این دو غذا در دسترس نباشد سراغ غذاهای دیگر می‌رود. سعی می‌کند پرخوری نکند و بدنش را آماده نگه دارد. وقت غذا خوردن خیلی جدی است و با کسی شوخی نمی‌کند.
نکته جالب درباره داوری، داداش گفتن‌های او است. اولین چیزی که از زبان فارسی یاد گرفته سلام است و بعد از آن گفتن کلمه داداش. می‌داند که در ایران، برای ابراز محبت و علاقه به دیگری، پسرها یکدیگر را داداش صدا می‌زنند. او هم مثل اشکان دژاگه، به بازیکنانی که با آنها راحتتر است می‌گوید داداش.
همین داداش‌های داوری سعی کرده‌اند در این چند روز به او اعداد را هم یاد بدهند. از ۱ تا ۲۰ را برای او شمرده‌اند تا آنها را از بر کند و یادشان بگیرد. او هم با استعداد نشان داده و کم کم دارد شمارش اعداد را می‌آموزد. برای داوری، این چند روز نه تنها سخت نگذشته بلکه خیلی هم لذتبخش بوده. تمرین کنار بازیکنان تیم ملی و پیدا کردن داداش‌های جدید و البته یادگیری شمارش به فارسی. اینها نشانه‌هایی است از دروازه‌بانی دوست داشتنی که قرار است از دروازه تیم ملی محافظت کند.

خبرهای تصویری

بعدی قبلی

تمام حقوق برای سایت فوتبال . آی آر محفوظ است . هر گونه نقل مطلب و خبر از سایت با ذکر منبع مجاز است | 1391