برای عضویت در سایت نیاز به ثبت نام ندارید! کافیست در یکی از سرویسهای گوگل، فیسبوک یا یاهو عضو باشید و از گزینه ورود استفاده کنید. این روش در بسیاری از سایتهای بزرگ استفاده می‌گردد و شما را از بیادسپاری یک نام کاربری و رمز عبور دیگر بی‌نیاز می‌کند. این کار از طریق پروتکول امن OAUTH2 صورت می‌پذیرد. برای اطلاعات بیشتر، صفحه مربوطه در ویکی‌پدیا را بخوانید.

تیراختور ما را دوست داشته باش

یکشنبه، ۲۷ بهمن ۱۳۹۲، ساعت ۱۰:۱۳ — گل

آنها که دیشب خیابان‌ها را قرق کرده بودند و لزگی می رقصیدند ناکامی امسال در لیگ را فراموش کرده اند

موضوع فراتر از یل یاتار و تراکتور پرچمی بود. هواداران پرشورترین تیم ایران از دم دم های غروب با پرچم های قرمز در خیابان های تبریز جشن شان را با مولکول های سرد جبهه کم فشار تقسیم می کردند.

تبریزی‌ها همیشه از یک کلمه جالب برای توصیف موقعیت خود استفاده می کنند؛ اولین. این اما اولین تجربه جام داری شهر اولین هاست. شهری که حمایت همه جانبه اش از تیم تراکتورسازی، قرمزهای صعود کرده از دسته پایین تر را خیلی سریع تبدیل به مدعی جدی جام در هر تورنمنتی کرد. اگرچه آنها به استقبال عجیب و غریب از مسابقات تراکتور در دوره اول حضور در لیگ ایران به مرور تیم کم تماشاگری شده اند اما همچنان چشم امید این لیگ کم تماشاگر به هیجان آنهاست. آنهایی که ماکت یک تراکتور را با همه وزن سنگینش از کیلومترها آن ورتر به دوش می کشیدند تا در میانه یادگار امام با آن چرخی بزنند.

تراکتورسازی یک تیم باسابقه در فوتبال ایران است که اولین دوره اوجش به سال ۱۳۷۲ بازمی گردد. آنها با مربیگری واسیلی گوجا کارشناس تراکتورهای رومانی (مشهورترین تراکتور مورد استفاده در زمین های کشاورزی ایران)، تا نیمه نهایی لیگ آن سال صعود کردند و بی شک از پاس، قهرمان همان سال شایستگی بیشتری برای صعود به فینال داشتند. نسل درخشان تراکتور اما خیلی زود مورد تاراج تیم های ثروتمندتر قرار گرفت تا تراکتور کمی پس از حضور در جمع بزرگان ایران به دسته پایین تر سقوط کند و نزدیک به ۱۰ سال در لیگ دسته اول بماند. آنها اما با مربیگری فراز کمالوند به لیگ برتر صعود کردند و با فرهنگ عجیب هواداری و استقبال سوزانشان همه تیم های لیگ را تحت تاثیر خود قرار دادند.

تیراختور، نه با تصنیف هایی که با صدای استارت تراکتور آغاز می شود، نه با مصاحبه های هواداران صمیمی خود و آن جمله تاریخی چرا می خند، نه با تعویض های متوالی مربیان و نه با مدیران نه چندان لایقش در فوتبال ایران تبدیل به یک برند بزرگ شده است. آنها به سبب موج بزرگ اجتماعی و حمایت یک پارچه طرفداران متعصبشان، تیمی بزرگتر از دیگر شهرستانی‌ها هستند. حتی بزرگتر از سپاهان، که هر سال در ایران جامی می برد اما نهایتا ۳، ۴ هزار هوادار دارد. برای تبریزی‌ها تراکتور تیمی فراتر از یک گروه ۱۱ نفره و یک تیم فوتبال است. آنها در سیمای تراکتور، به دنبال چیزهای دیگری هم هستند. اگر به اشارتی نیاز است باید از علاقه بیش از حد هواداران این تیم به بارسلونا و کاتالونیا گفت. این همان چیزی است که باعث می شود همه در مورد تراکتور بیش از حد احتیاط کنند ... همین ذهنیات بود که شایعاتی را در پی خود داشت. شایعاتی درباره اینکه نمی خواهند تراکتور قهرمان شود. (این یک شایعه جدی در میان هواداران تراکتور بود که مسوولان از دردسرهای بعد از قهرمانی هراس دارند.) حتی یکی از مربیان تراکتور در سال های پیش شایعه کرده بود که او خواسته اند و تذکر اکید داده اند که نباید قهرمان بشوید.

اما حالا جایی برای این حرف‌ها نیست. تراکتور قهرمان شده؛ اگر چه آنها می توانستند حالا در لیگ هم به قهرمانی فکر کنند اما شاید انتخاب خوبی نداشتند. شاید هم تراکتور هنوز بنیه حضور در دو جام را ندارد ولی این حرف‌ها در شادی کمتر دیده شده تبریز گم است. آنها که دیشب خیابان‌ها را قرق کرده بودند و لزگی می رقصیدند ناکامی امسال در لیگ را فراموش کرده اند. اما کاش هیچ وقت فراموش نشود که برای اقتدار تراکتور نیازی به جهت گیری های تند و قومیت گرایی نیست. همه ما تراکتور را دوست داریم و وقتش رسیده تراکتور و تیراختورچی‌ها هم ما را دوست داشته باشند.

خبرهای تصویری

بعدی قبلی

تمام حقوق برای سایت فوتبال . آی آر محفوظ است . هر گونه نقل مطلب و خبر از سایت با ذکر منبع مجاز است | 1391