برای عضویت در سایت نیاز به ثبت نام ندارید! کافیست در یکی از سرویسهای گوگل، فیسبوک یا یاهو عضو باشید و از گزینه ورود استفاده کنید. این روش در بسیاری از سایتهای بزرگ استفاده می‌گردد و شما را از بیادسپاری یک نام کاربری و رمز عبور دیگر بی‌نیاز می‌کند. این کار از طریق پروتکول امن OAUTH2 صورت می‌پذیرد. برای اطلاعات بیشتر، صفحه مربوطه در ویکی‌پدیا را بخوانید.

پودولسکی: فوتبال برای من تفریح است

یکشنبه، ۹ مهر ۱۳۹۱، ساعت ۱۳:۱۲ — جوان‌آنلاین

لوکاس پودولسکی تا اینجای کار نشان داده آرسنال خرید خیلی خوبی کرده.

لوکاس پودولوسکی

اما خودش می‌گوید: «هنوز برای گفتن اینکه پودولسکی قهرمان تیم می‌شود، خیلی زود است. بعد از پنج یا شش بازی شما نمی‌توانید بگویید او بهترین بازیکن آرسنال است که امسال تیم خوبی دارد. چون اگر این را بگویند بعد از ۲۰ بازی که ما شش باخت دادیم می‌گویند آرسنال آشغال است، پودولسکی هم به درد نمی‌خورد. باید صبر کنیم، من برای چهار سال قرارداد بسته ام نه شش بازی.»

می‌توانید خیلی راحت ببینید که چرا هواداران او را دوست دارند و مدعی هستند که از زمان آمدنش از کلن به «امارات» به تیم انرژی داده. او به زمین تمرین آرسنال آمده و یک راست سراغ سه روزنامه‌نگار آلمانی می‌رود که از قبل می‌شناسد. یک عکاس به او پیشنهاد می‌دهد که تصاویر دیجیتال را نشانش دهد با کمال میل می‌پذیرد و دستش را روی شانه طرف می‌گذارد و بعد یک دفعه می‌گوید:«اوه نه، این یکی را نه...»

انگلیسی‌اش عالی است: «در سفرهای خارج از خانه و در هتل به خودم آموزش می‌دادم همینطور در تیم ملی. هرکسی وقت‌های اضافه زیادی دارد که می‌تواند از آنها خیلی خوب استفاده کند.»
به بازی آلمان و انگلیس در جام جهانی ۲۰۱۰ اشاره می‌کند که ژرمن‌ها با قدرت تیم فابیو کاپلو را یک- ۴ شکست دادند و به یک چهارم نهایی رسیدند: «انگلیس قوی بود، خیلی جنگیدند، خیلی تلاش کردند اما فکر می‌کنم ما فوتبال بهتری بازی کردیم. از یک طرف هم فکر می‌کنم بایرن مونیخ در فینال لیگ قهرمانان اروپا از چلسی بهتر بود اما چلسی قهرمان شد. فوتبال همین است.»

فوتبال مایه رستگاری پودولسکی بوده. فرزند یک زوج لهستانی که وقتی دو سال داشت به همراه پدر و مادرش به آلمان مهاجرت کرد و اقامت گرفت چون پدربزرگ و مادربزرگ پدری او قبل از جنگ جهانی دوم شهروند آلمان بودند. پدرش در یک کارخانه و مادرش در یک مدرسه کار پیدا کردند و در بلوکی که بیشتر سکنه آن را خانواده‌های مهاجر تشکیل می‌دادند، سکنی گزیدند: «ما در ساختمانی نزدیک یک استادیوم فوتبال زندگی می‌کردیم. وقتی شما از لهستان می‌آیید هیچ چیزی ندارید. پدر و مادرتان کار می‌کنند و شما فقط یک جای خواب دارید با یک آشپزخانه و دیگر هیچ. باید بجنگید. خوش شانس بودم که این استادیوم نزدیک خانه‌‌مان بود؛ می‌توانستم آنجا فوتبال بازی کنم. البته در اختیار خانواده بودم. پدر و مادرم که کار می‌کردند، خواهرم هم یک چیزی برای خوردن درست می‌کرد من هم گاهی برایش چیزهایی تهیه می‌کردم اما هر وقت فرصت داشتم با دوست‌هایم فوتبال بازی می‌کردم.»

وقتی ۱۰ یا ۱۱ ساله بود مورد توجه یک مدیر استعدادیابی که برای کلن کار می‌کرد، قرار گرفت: «کلن تیم بزرگ من بود، تیم محبوبم. یک هفته با کلن تمرین کردم و بعد از من خواستند با آنها قرارداد ببندم. ۱۷ یا ۱۸ سالم بود که مربی به من گفت به زمین تمرین تیم اول باشگاه بروم. خوش‌شانس بودم که با آن مربی کار می‌کردم. خیلی زود پیشرفت کردم. او کسی بود که الان مربی تیم ملی اتریش است، مارسل کولر. به من زنگ زد و به دفترش رفتم. گفت تو خیلی خوبی، یک هفته به تمرین تیم بیا. بعد من هفته‌های زیادی با تیم تمرین کردم. در اولین مسابقه برابر هامبورگ روی نیمکت بودم، همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد. بازی اولم برای تیم ملی هم زودتر از انتظارم پیش آمد.»

۱۹ ساله بود که برای تیم ملی بازی کرد با آن که دو قلب داشت، یکی برای آلمان و دیگری برای لهستان اما دعوت رودی فولر برای بازی در آلمان مقابل مجارستان در ژوئن ۲۰۰۴ را پذیرفت. او حالا ۱۰۳ بازی ملی در کارنامه دارد که برای یک بازیکن ۲۷ ساله عالی است. در یورو ۲۰۰۴ یک بازی به عنوان جانشین انجام داد اما در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان یکی از اعضای ثابت تیم یورگن کلینزمن بود که با زدن سه گل در صعود کشورش به نیمه نهایی نقش داشت و در نهایت بالاتر از لیونل مسی و کریستیانو رونالدو بهترین بازیکن جوان جام لقب گرفت.

همان سال به بایرن مونیخ رفت اما مهاجم چپ پا و همه‌فن‌حریف بعد از سه سال ناموفق به کلن برگشت: «می‌دانستم می‌توانم در بایرن موفق باشم اما در این تیم بازی به من نمی‌رسید و از فوتبالم لذت نمی‌بردم به همین خاطر به کلن برگشتم چون فوتبال برای من تفریح است. پیشنهادهایی از ایتالیا، انگلیس و تیم‌های دیگر آلمانی داشتم اما به کلن رفتم چون به من گفتند می‌خواهند یک تیم حول محور من بسازند و برای قرار گرفتن در ۵ یا ۶ رده اول لیگ بجنگند اما بعد از سه سال فهمیدم تصمیم اشتباهی گرفتم چون آنها هیچ کاری نکردند. بعد آرسنال این تیم بزرگ که همیشه در لیگ قهرمانان اروپا حاضر است پیشنهاد داد و من باید می‌رفتم البته چند نفر را برای تحقیق در مورد باشگاه به لندن فرستادم چون خودم در جام ملت‌های اروپا درگیر بودم.» به هفت سال بی‌جامی توپچی‌های لندن اهمیتی نمی‌دهد: «فقط قهرمانی نیست که اهمیت دارد. من این باشگاه را دوست دارم، به هوادارانش علاقه دارم. از اولین جلسه تمرین با آرسنال احساس راحتی می‌کردم و می‌خواهیم این فصل برای قهرمانی لیگ بجنگیم.»

خبرهای تصویری

بعدی قبلی

تمام حقوق برای سایت فوتبال . آی آر محفوظ است . هر گونه نقل مطلب و خبر از سایت با ذکر منبع مجاز است | 1391